Terug naar overzicht

“Toen ik deze week met mijn vader naar een galerie reed, besefte ik: het is me gelukt. Ik maak mijn werk en het gaat gewoon goed.”

Nathalie Duivenvoorden maakt tekeningen van landschappen. Dat doet ze met heel scherp geslepen kleurpotlood. Haar werk is daardoor zeer intens van kleur. Licht speelt een belangrijke rol in haar werk. Ze woont en werkt sinds april 2018 in Stockholm.

In haar werk onderzoekt Nathalie de concepten “natuur” en “cultuur”. Ze gelooft dat wij tegenwoordig een romantisch beeld hebben ten opzichte van de natuur.  Natuur wordt als iets puurs gezien, een plek waar je graag bent, maar er tegelijkertijd buiten staat. Door de mens buiten de natuur te plaatsen, lijkt het alsof de mens de natuur kan beheersen. In zekere zin is dat ook zo, maar deze houding plaatst hem buiten het complexe web van ecosystemen. De huidige klimaatproblemen zijn hiervan een van de meest extreme gevolgen.

"Dankzij de Van Vlissingen Art Foundation besloot ik de sprong te wagen en me volledig op mijn kunst te richten"

Je woont en werk in Stockholm, hoe ben je daar beland?

Mijn man werkt voor het bedrijf Media Monks in Hilversum en kreeg de kans om in Zweden een innovatiekantoor op te zetten. We wilden altijd al een keer in een Scandinavisch land wonen dus dit was een uitgelezen kans.

Wat heeft de beurs van de Van Vlissingen Art Foundation je opgeleverd?

Eigenlijk heeft de beurs best veel veranderd. Mevrouw Van Vlissingen stelde voor om mijn reis naar Noorwegen te laten gaan, vanwege het Noorderlicht. Tijdens de reis ben ik gek geworden op de noordelijke landen van de wereld. Uiteindelijk heeft deze reis mede ervoor gezorgd dat ik nu in een Scandinavisch land woon.

Dankzij de Van Vlissingen Art Foundation besloot ik ook om mijn bijbaan op te zeggen, de sprong te wagen en me volledig op mijn kunst te richten. Ik werkte weliswaar al grotendeels als kunstenaar, maar nu kon ik me beter op mijn tekeningen concentreren. Hierdoor ben ik veel seriematiger gaan werken.

Ook is er veel animo voor het boek dat in het kader van deze beurs is verschenen. Ik had deze week bijvoorbeeld een afspraak met een kunstverzamelaarster uit Arnhem die mijn boek wil gaan verkopen.

Waarom heb je voor een studie aan de kunstacademie gekozen?

Ik wilde altijd al dingen maken, maar kon me geen goede voorstelling maken van wat ik daarmee kon doen na de middelbare school.  Mijn tekenleraar van de havo zag wel wat in mijn werk en zei tegen me: “Daar heb je ook een opleiding voor.” Hij gaf ook les op de HKU en zodoende heb ik alles op alles gezet om mijn havodiploma te halen om naar de academie te kunnen.

Ik vond het wel een zware opleiding. Ik zat in een goede, maar wel lastige klas. De docenten waren ook niet makkelijk en ik heb vaak overwogen om te stoppen. Mijn ouders hebben wel altijd achter mij gestaan en erop vertrouwd dat ik wel op mijn pootjes terecht zou komen.  In de kunst of op een andere manier.

Toen ik deze week met mijn vader naar een klant/ galerie reed, besefte ik: het is me gelukt. Ik maak mijn werk en het gaat gewoon goed.

Vertel eens wat meer over je werk en hoe je je stijl hebt ontwikkeld?

Ik ben gefascineerd door mijn omgeving en landschappen. Vaak worden landschappen op een klassieke en bijna romantische wijze weergegeven. Terwijl de realiteit anders is. Denk aan klimaatverandering en andere invloeden van de mens op zijn omgeving. Ik wil met mijn werk een echte weerspiegeling schetsen. Als ik buiten loop, maak ik een hele serie foto’s van plekken die me aangrijpen. Het licht speelt daarbij een belangrijke rol. Dat is vooral het kunstlicht, maar kan ook daglicht zijn. Dan zoek ik vooral naar overbelichting of fel zonlicht.

In mijn werk van de afgelopen 8 jaar, voelde ik een sterke behoefte om een nieuw beeld te vormen ten aanzien van het landschap, natuur en cultuur en om het romantische paradigma los te laten. Maar ik realiseerde me ook dat romantiek een deel is van de wens om erop uit te trekken.

Daarom besloot ik om dit romantische beeld van het landschap het thema van mijn werk te maken en vanuit daar een nieuwe relatie met onze omgeving te maken. Ik zou graag willen dat er meer begrip en waardering komt voor ons gedeeltelijk verstedelijkte landschap, wat ook een natuurlijk product is van onze ontwikkeling als maatschappij.

De mens is belangrijk voor je werk, maar toch zijn er bijna nooit mensen te zien.

Tijdens mijn academietijd heb ik daar wel mee geëxperimenteerd, maar het werd vaak collageachtig en te gemaakt. Dat vond ik afbreuk doen aan het beeld. Nu teken ik alleen mensen als ze ook echt in het beeld aanwezig zijn.  De toeschouwer is nu alleen met het beeld van het landschap en ziet er zijn eigen omgeving in. De mens is toch aanwezig in de manier waarop ons landschap is vormgegeven.

Vertel eens wat over de reis die je naar Tromsø gemaakt hebt.

Mijn voormalige galerie wilde mij voordragen om kans te maken op de beurs van de Van Vlissingen Art Foundation. Ik was al wel gefascineerd door Scandinavië maar uiteindelijk was mevrouw Van Vlissingen die voorstelde om naar Noorwegen te gaan om daar het noorderlicht te gaan bekijken. Dat bleek een goede keus. Ik ben met mijn vriend zes weken naar Noorwegen gegaan en het heeft echt indruk gemaakt. Tijdens onze reis zijn we ook met een boot naar de Noordkaap gevaren, omdat je het Noorderlicht het beste kunt zien als het zo donker mogelijk is en in Tromsø is relatief veel lichtvervuiling. De vaartocht bleek wel 12 uur te duren!  Uiteindelijk hebben we het allermooiste Noorderlicht toch in de stad gezien. Ik verwachtte ook dat het Noorderlicht geluid zou maken, omdat de lichtbundels trillen. Maar het was helemaal stil. Deze momenten hebben grote invloed gehad op mijn tekeningen en op de beslissing om naar Noord-Europa te verhuizen.